من از ۸ سالگی بزرگ شدم ، بزرگی کردم و برای مادرم پرستاری . ۸ سالگی با شرایط خاص ،، سال های بچگی دور از
ایران ، سال های پر از چالش و پر از حس های متفاوت . بزرگ شدم تا جایی که باید می فهمیدم ، بیماری مادرم حرف یه
روز و دو روز نیست. تو دنیای بازی و بچگی باید خودمو می کشیدم بالا . مادر بچه کوچیکه خونمون می شدم و شاید هم
مادر همه . نمیخام از غصه و غم بگم ،، همه ماها درد های عجیب و غریبی داریم .غصه های پنهانی در دلمون هست . میخام
اینجوری شروع کنم که همین بیماری غم انگیز ، سرطانی که همه ازش فراری هستن، توی زندگی ما هم بود . شاید همین
. باعث شد من یه پرستار بشم .یاد بگیرم کمک کنم ، دست اونی که چشمش به من هست رو بگیرم
.شروع ماجرای من تو این زندگی بود
اومدم ایران و شروع درس. نه فقط درس دانشگاه رفتن، بلکه درس زندگی. انگار منو برای اینکار ساخته باشن. به خودم قول
داده بودم که با بیمارام مثل خانواده ام رفتار کنم، و همین کار رو کردم. با همشون خوب بودم . اصلا همدیگه رو دوست
.داشتیم ، و در قبال تک تکشون حس مسئولیت داشتم .ازشون انرژی خوبی می گرفتم، روز و ماهمو می ساختن
. الان باید ثابت میکردم که من از مادری پرمهر زاییده شدم ،با رفتارم و پرستاری ام
. نباید اشتباه میکردم ، نباید بیماری رو ناراحت میکردم ، باید صدمو میذاشتم
تا اینکه شروع به کارم از بیمارستان قلب الزهرا بود، جایی که اکثر بیمارام ، نیازمندان واقعی بودن . تمام شب های کاریم ،
تا صبح مراقب اونا بودم . و اما یکسال گذشت و من خوشحال از خرید اولین هدیه برای خودم که ماشینم بود ، ولی خب ..
انگار زود بود برای داشتنش، متاسفانه تصادف کردم، چه تصادفی...چیزی از ماشین نموند. تمام اون تایمی که من تو اون
ماشین سبز رنگ بودم ، با خودم می گفتم پس مریضام کجان ؟؟ آیا اونا به من کمک میکنن؟؟
. من میخاستم زنده باشم، اون لحظه های کوتاه برام سال ها گذشت . ناباورانه چشمم رو باز کردم و زنده بودم
بدون هیچ آسیبی ، هیچکس باور نمی کرد که آدم تو اون ماشین ، سالم باشه . شاید دعای مادرم بود ، شایدهم مریضام .
.اونا منو تنها نذاشتن
زندگیم مدیون دعای مادر و پدرایی بود که مشکل قلبی داشتن و من پرستار اونا بودم . خوشحالم که تونسته بودم کمک کنم .
.حال من با خوب شدن اونا و ترخیص از بیمارستان عالی میشد
بعد از دوسال ، وارد دنیای جدید کاری شدم ، جایی که برام معنای زندگی پیدا کرد . بیمارستان اردیبهشت شیراز ،، عجب
روز و شب هایی رو گذروندم ، با آدم های متفاوت ، پیر و جوون،، کوچک و بزرگ ، زن و مرد ، دارا و ندار، از شهرهای
.مختلف و حتی از کشورهای دیگه
.سالها اونجا بود ، خدمت کردم ، حدود ۲۰ سال کار پرستاری . هنوز هم می تونستم ولی تصمیم گرفتم که بازنشسته بشم
لحظه ها رو که مرور میکنم ، با خیلی از بیماران اشک ریختم ، خندیدم ، حرف زدم و آرومشون کردم .اونایی که رفتن اتاق عمل
. و خوشحال رفتن خونه در کنار خانواده
.خانم هایی که زایمان کردن ، با در آغوش گرفتن نوزادشون ، بغضمون ترکیده میشد
.حالم با پرستاری خوبه
. مراقبت کردن رو دوست دارم. انگار منو برای اینکار ساخته باشن. و البته که بهش افتخار میکنم
ممنونم از تمام کسانی که توی این مسیر به من معنا دادن و انرژی خوبشون رو در یادم ماندگار کردن ،، و منم انرژی خودمو
. به اونا بخشیدم
نقطه عطف زندگی من تمام اون لحظه های ناب